Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011

δωματιο στην αριστειδου

Κείμενο πιο  πιο διευκρινιστικό της περφόρμανς


Μετά απο τη συνάντηση στο δωμάτιο με ομάδα πολύ ενδιαφερόντων καλλιτεχνών προκύπτουν καινούργιοι συλλογισμοί και διευκρινίσεις με τη μορφή ερωταπαντήσεων
μικρή περιγραφή της δράσης
Στην αρχή υπάρχει ένα μικρό κείμενο δέκα σειρών  του Valere Novarina, που επαναλαμβάνεται δημιουργώντας μια θεατρική δράση, και παράλληλα προετοιμάζει για το concept της παράστασης, μετά ξεκινάει η δράση πάνω στο γλυπτό καίγοντας τις λέξεις που γράφονται  στο χαρτί της κατασκευής,η καταστροφή επιστεγάζεται με τη μελωδία απο  το βιολί που ακούγεται με φόντο το κατεστραμμένο τοπίο μέσα
στις στάχτες και  το τέλος της δράσης μεταφέρει τη πράξη στο επίπεδο του τώρα στήνοντας ένα παράπηγμα εν είδει καταλύμματος και  μαγειρεύονται στη σκηνή αυγά και λίγο ψητό κρέας.
ερ. Θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο το φαγητό που μαγειρεύεται;
Απ. Οχι γιατί τα αυγά είναι ένα πρώτο πρόχειρο φαγητό που φτιάχνει κανείς αν επιζησει απο μια καταστροφή και έχει στήσει τα απαραίτητα της στοιχειώδους ασφάλειας του, και μάλιστα δυο αυγά, όχι ένα ουτε πέντε, δύο κατ αρχήν, έτσι...
Ερ.γιατί τα αυγά ήταν σε ένα πλαστικό κουτάκι αυγών του σούπερ μάρκετ;
Απ.γιατί όταν πια γίνονται τα μαγειρέματα η δράση έχει μεταφερθεί σε χρόνο και τόπο πραγματικό ,έχουμε φύγει απο τη τελετουργική φάση της περφόρμανς σαν αεροπλάνο πουπροσγειώνεται. Και το πλαστικό κουτάκι που το ξέρουμε όλοι βοηθά σε μια τέτοια αναφορά
Ερ.γιατί το μαγείρεμα δε γίνεται στη φυσική φωτιά των χαρτιών που καίγονται προηγούμενα;
Απ.Για τον ίδιο λόγο που ανέφερα πρίν, η σκηνή με το μαγείρεμα ανήκει σε μια άλλη φάση που μόνο σαν ανάμνηση μπορεί να παραπέμπει στο προηγούμενο  κάψιμο των χαρτιων
Ερ.ποιά ήταν η κύρια ατάκα του κειμένου;
Απ.ο άνθρωπος ζητά σε τακτά χρονικά διαστήματα τη καταστροφή, που παραπέμπει στη δράση της φωτιάς που θα ακολουθήσει όπως επίσης μια δεύτερη ατάκα του κείμένου είναι : γιαυτό και πάντα προκύπτει η βία του ανθρώπου,βγαίνει ξανά στην επιφάνεια,αναβλύζει εκ νέουκαι πρώτα απόλα σαν βία εναντίον του εαυτού του που παραπέμπει στο βίντεο
Ερ.το βίντεο που προβάλλεται στο ταβάνι του δωμάτιου εμφανίζεται ηπιότερο απο το βίντεο της τηλεόρασης;
Απ.είναι ακριβώς το ίδιο
(να σημειωθεί εδώ ότι το βίντεο που δείχνει εικόνες ταραχών που είτε έχουμε  δεί απο το κομπιούτερ είτε έχουμε ακούσει είτε έχουμε παρευρεθεί τυχαία η όχι πρόσφατα στη πόλη μας, σε σύνθεση με εικόνες ηρεμίας όπου κάνουμε πατίνια στα διάφορα παγοδρόμια που έχουν επίσης  πρόσφατα προκύψει  στη πόλη μας και πάμε σινεμά και τρώμε ποπ κόρν κλπ.κλπ νομίζω ότι πρέπει να συμπληρωθεί με εικόνες ναρκομανών και άστεγων στο δρόμο σύμφωνα με την αναφορά στο κείμενο που λέγεται στην αρχή
ερ.στην αρχή με την επαναληπτικότητα του κειμένου δημιουργήθηκε μια θεατρικότητα η οποία μάλλον μου άρεσε και που δε συνεχίστηκε, γιατί; Σα να μην κρατήθηκε ένα ενιαίο ύφος;
Απ.Ο στόχος ήταν να χρησιμοποιηθούν κάποιοι τρόποι που είχαν τη δυνατότητα να εισαγάγουν ,να προετοιμάσουν το θεατη για τη τελετουργία που θα ακολουθούσε και στη συνέχεια να τον βγάλουν με ασφάλεια απαυτή και μαζί και τον εαυτό μου ,οπότε εδώ είναι ο σκοπός που προέχει και τα μέσα βοηθούν με πιθανή θυσία ; μια γραμμικής έκφρασης.
Ερ.δε θα χρειαζόταν περισσότερος χρόνος ανάμεσα στα περάσματα ,τις μεταβάσεις απο τη μιά κατάσταση στην άλλη;Εφόσον αποτελούν δράσεις που τοποετούνται σε διαφορετικά επίπεδα;
Απ. Ναι είναι αλήθεια ότι η κάθε καινούργια κατάσταση κρατά την ανάμνηση της προηγούμενης και μεταφέρεται κάπου αλλού.Για μένα την τελευταία φορά που άφησα τις δράσεις να κυλήσουν αρκετά έντονα η μια μέσα στην άλλη,ήταν για α δυναμώσω τη συνάφεια τους παρόλο που δράναυτόνομα.Κάπου υπάρχει η χρυσή τομή για τη διάρκεια των ενώσεων σε σχέση με τις ίδιες τις ενότητες

Και τώρα σχετικά με τις λέξεις που γράφονται πάνω στα χαριά πριν καούν.
Μια πρώτη σκέψη ,αρκετά λογική , φαίνεται να είναι να γράψουμε διάφορες λέξεις, που αντιπροσωπεύουν πράγματα που μας βαραίνουν ,που μας ενοχλούν ώστε να γλυτώσουμε απαυτά , για λίγο τουλάχιστον.΄
Πάει καλά μέχρι εδώ.
Μετά σειρά έχουν οι λέξεις που μας δεσμεύοτν παρόλο που δεν είναι κατανάγκην άσχημα πράγματα, αλλά θέλουμε να τις πετάξουμε για λίγο, ένα είδος απελευθέρωσης, ανανέωσης; Κάπως έτσι
Ακόμα πιο τολμηρό είναι να ρίξει κανείς  λέξεις στη φωτιά που σημαίνουν σημαντικά γιαυτόν πράγματα.
Ποιό το όφελος για κάτι τέτοιο ,μόνο και μόνο για να δεί τελικά κανείς ότι αυτό δεν είναι παρά ένα παιχνίδι κιότι στην ουσία δε χάνει κανείς τίποτα  η για να νιώσει τη χαρά και την ανακούφιση ότι τις ξαναβρήκε...μετα απο λίγο;