Δεύτερο κείμενο
Μετά από τη συνάντηση στο δωμάτιο με τους φοιτητές του θεωρητικού τμήματος της ΑΣΚΤ δημιουργήθηκε η ανάγκη ενός δεύτερου κειμένου, ενα είδος αφενός καταγραφής της εμπειρίας της συνάντησης μου μαζί τους,αφετέρου της δημιουργίας με την αφορμή αυτή μιας νέας σειράς σκέψεων δικών μου.
Απο τα ενδιαφέροντα σχόλια που έγιναν μετά απο την οδηγία του καθηγητή τους να μπούν στο δωμάτιο να το περιηγηθούν και μετά να κάνουν ένα μικρό σχόλιο, αρχικά συγκρατώ τα εξής:
-το μοντέρνο προσπαθεί να οδηγήσει σε κάτι άλλο αλλά άθελά του ταξιδεύει τους επισκέπτες πίσω στο χρόνο.
Το δωμάτιο όντως χρησιμοποιεί το ταξίδι πίσω στο χρόνο για να εμπλέξει τον θεατή σε ένα παιχνίδι διάδρασης στο τώρα για να τον κινητοποιήσει κα ελπίζει έτσι να οδηγήσει πράγματι τον θεατή και τον εαυτό του(το έργο τέχνης) και τον δημιουργό σε μια άλλη σχέση και κατάσταση
-μου κάνει εντύπωση που ο καθένας βγάζει τόσα πράγματα ενώ θα μπορούσε να πεί κανεις ότι ένα απλό δωμάτιο δε θα κινητοποιούσε έτσι.
Ίσως οι άνθρωποι να είναι σαν τα υγρά που τείνουν να καταλάβουν, ακόμα και να πλημμυρίσουν τα όποια κενά τους τυχαίνουν στο διάβα τους
-το έργο τέχνης πρέπει να εκφράζει χρώματα και σχήματα,πρέπει πάντα να περιγράφει κάτι/;
-τοποθέτηση, αν είναι τέχνη η όχι
-πώς ορίζεται τελικά ο κενός χώρος;
-θα μπορούσε το δωμάτιο να συσχετιστεί με μια έρευνα αναζήτησης του ψηφιακού χώρου, ανάμεσα στον πραγματικό και τον εικονικό χώρο;
-κενός χώρος μές στο δίκτυο του πολιτισμού, εδώ αναρωτιόμαστε τι είναι πραγματικά ο κενός χώρος
-είναι αυτό το δωμάτιο κενό;κουβαλώντας τόσες μνήμες απο τη γύρω περιοχή αλλά και στους ίδιους του τους τοίχους απο τις παλιότερες χρήσεις,φέροντας σένα προκαθορισμένο σημείο του σχέδια παιδιών, δηλαδή καθαρότητα και μη συνειδητοποιημένη ενέργεια, και μια σειρά απο postings-οδηγίες στους τοίχους,και ακόμα σκοτεινά κενά χώρου στη μεσοτοιχία με το δίπλανό μαγαζί, κιένας φακος που σε προσκαλεί να τα ερευνήσεις παρωτρύνσεις να γράψεις τις σκέψεις σου σαν θεατής όλης αυτής της περιεργότητας
σχετικά με την έννοια του κενού χώρου, ας γίνει μια απόπειρα προσδιορισμού: η μάλλον θα προσπαθήσω μέσα απο παραδείγματα κενών χώρων να φθάσω στον ορισμό
φέρνω την εικόνα μιάς τρύπας, ενός κενού που υπάρχει σε μια έρημη τοποθεσία κάτω απο τα πόδια μας, με τους τοίχους του απο μπετόν και μια σχάρα μεταλλ ική που να το κλείνει στη πάνω μεριά με μόνη χρήση τη διέξοδο του συστήματος εξαερισμού του μετρό Αυτός είναι ένας κενός χώρος που μπορώ να τον δώ αλλά όχι να τον επισκεφτώ.
Μετά φέρνω στη μνήμη μου το κενό χώρο που κέρδισε το βραβείο Τurner τον οποίο επισκέφθηκαν χιλιάδες θεατές, η φωτογραφία δείχνει λευκούς τοίχους αλλά και μια δίοδο εξαιρετικά περίτεχνη του φωτός στο ταβάνι απόπου όλοι σίγουρα θα παρατήρησαν έναν πιθανά μεταβαλλόμενο φωτισμό.
Επειτα το ‘δωμάτιο ‘όπως περιγράφηκε παραπάνω.
Ενας φίλος μου ο Νίκος, συνθέτης και καθηγητής μουσικής με κομπιούτερ επισκέφθηκε το δωμάτιο και επιχείρησε να δώσει έναν ορισμό του κενού χώρου:
άσπρος αποστειρωμένος χώρος;
Προσομοιάζεται με το λευκό θόρυβο,
όπου ως λευκός θόρυβος ορίζεται κάθε σήμα που δεν συσχετίζεται (uncorrelated), που δεν βρίσκεις κάποια σχήματα επικοινωνίας μέσα του και που πιθανά νάχει μια αντιστοχία στο οπτικό πεδίο με το λευκό φώς που αποτελείται απο όλες τις συχνότητες.
Συνέχεια επιχειρεί να προσδιορίσει το κενό σαν δημιουργική έννοια λεγοντας:
Εκεί που δεν υπάρχει αντικείμενο, που διαπιστώνεται απουσία έργου τέχνης, απουσία περιεχομένου στο έργο, και εδώ έρχεται στην έννοια του πλαισίου που σαν τέτοιο χωρίζει τον χώρο απο το χωρόχρονο του εικαστικού έργου.
Και καταλήγει λέγοντας ότι δεν μπορεί να υπαρξει κενός χώρος υπο κανονικές συνθηκες , για να υπάρξει ένα πραγματικό κενό θα χρειαζοταν άπειρη ενέργεια(;).
Πάντως για μένα το πιο κενό χώρο που βρήκα ήταν όταν δημιούργησα ένα blog στον εικονικό χώρο και πρίν συνδεθώ με κάποια μηχανή και σύστημα ένιωσα ότι η πρώτη μου εκπομπή έπεφτε σένα τεράστιο μαύρο κενό.
Βέβαια κιαυτό το κενό κατοικείται απο ένα τεράστιο αριθμό απο φωνές και πρέπει να βρείς πώς θα συνδεθείς μαζί τους αλλά η πρώτη αυτή χρονική στιγμή .ηταν σαν μια βουτιά σένα χωροχρονικό κενό.
-Ολοι που κάνανε κάτι σχετικό με το κενό, οδηγήθηκαν απο τον ίδιο λόγο;
Εδώ πρέπει να βρώ το λόγο που έγινε αυτό απο μενα,και εγώ το μόνο ου μπορω να πώ με βεβαιότητα είναι ότι διαισθάνθηκα ότι αυτό χρειαζόταν να γίνει εκει,
Όσο για τους άλλους χρειάζεται μια έρευνα ίσως των αποτελεσμάτων που είχαν αυτές οι προτάσεις.
Τι νόημα έχουν οι διευκρινίσεις που υπάρχουν στους τοίχους;
Οι διευκρινίσεις είναι σαν ενα παιχνίδι που αναιρεί σένα βαθμό αυτό που προτείνεται, τον κενό χώρο
Η φίλη μου η Κρυσταλία πήγε να δει το δωματιο και μετά ήρθε και μου είπε ότι στην αρχή την ξένισαν οι διευκρινίσεις και την έκαναν να αντιδράσει αλλά μετά ,κάποια στιγμή, της φάνηκαν απολύτως αναγκαίες, και στη συνέχεια φοβερά σημαντικές και τελικά απολύτως καταπληκτικές και απαραίτητες.
Δυστυχώς όταν της ζήτησα να μου εξηγήσει παραπέρα την αιτία της μεταστροφής αυτής δεν μπορούσε να μου το εξηγήσει με λόγια
(η Κρυσταλία κάνει τη πτυχιακή της εργασία τώρα στο εργαστήριο γλυπτικής του Γ.Λάππα)
τελικά το έργο πραγματεύεται τον κενο χώρο η το ιδιωτικό σε σχέση και αντιδιαστολή με το δημόσιο;
Είναι αλήθεια ότι ερχόμενος κανείς στη συγκεκριμένη αυτή διεύθυνση περνά απο περιοχή με πολύ έντονο το δημόσιο χαρακτήρα, μπαίνοντας στη στοά έχει μια αίσθηση της αυλής των θαυμάτων του Καμπανέλλη αλλά με μαγαζάκια, για να αποσυρθεί στο δωμάτιο , όπου κλείνοντας τη πόρτα πίσω του είναι πράγματι σαν να κλείνει έξω ολο αυτό τον κόσμο που προανέφερα, κιαυτό θεωρήθηκε τόσο θαυμαστό που έφτανε για να ολοκληρωθεί μια καλιτεχνική πράξη.
Είναι σαν ο αχός του έξω νάχει φτάσει και νάχει αποκρυσταλλωθεί στις παρειές του δωμάτιου δίνοντας του αυτή την ανεξίτηλη μνημειακότητα όπου πλέον πράξη και αποτέλεσμα-έργο συννενώνονται σε ένα σύνολο αδιάσπαστο
πο.ιές ήταν οι αντιδράσεις του κοινού
περίπου όπως και των φοιτητών , ίσως πιο έντονες αντιρρήσεις,πιο συναισθηματικές απαντήσεις,πιο ανοργάνωτες παρατηρήσεις.
-θέματα ιστορίας τέχνης κοινωνιολογικά
προτιμώ κιεγω ,όπως ειπώθηκε κιαπο άλλους, να μη τραβήξω αυτή τη κατεύθυνση,τουλάχστον όχι τώρα
-σχετικά με το σύστημα επικοινωνίας: γιατί δε γράφονται οι οδηγίες στους τοίχους άμεσα και γράφονται σε χαρτιά;
Αυτά που γράφονται άμεσα στον τοίχο είναι δύσκολο να έχουν ευκρίνεια και μπορεί εύκολα να εκληφθούν σαν μέρος του έργου,κάτι που απορροφιέται απο την σαθρή μορφή των τοίχων,οπότε αν η αγωνία του καλλιτέχνη είναι η επικοινωνία θέλει να ειναι σίγουρος ότι το μήνυμα του έγινε τουλάχιστον αντιληπτό καταρχάς.
-γιατι βάζει ο καλλιτέχνης και τους άλλους, τους θεατές να γράψουν;
Για να τους δεί να υπάρχουν ,να αφήνουν καυτοί το αποτύπωμα τους όπως όλα μέσα εκεί
-εντοπίζεται η συμμετοχή του θεατή μές στο έργο
σαφώς το έργο προσκαλεί το θεατή να συμμετέχει είτε γράψει είτε όχι, η κενότητα του χώρου τον αναγκάζει σχεδόν να αντιδράσει κατά συνέπεια να συμβάλλει στη δημιουργια ,είναι μια παγίδα σχεδον όπου ο θεατής πέφτει και παράγει μια δράση , θετική η αρνητική, νοερά η φωναχτά, με το μυαλό του η με το χέρι η με το συναίσθημα η με τη κίνηση του σώματος του, η παράγοντας ο ίδιος θέαμα για τους άλλους μόνο με την ύπαρξή του
-ο επισκέπτης δημιουργεί την επιζητούμενη φόρμα του έργου τέχνης,αρα η έννοια του κενού δεν υφίσταται εντέλει;
Ισως είναι ένας κενός χώρος ο οποιίος όταν συντίθεται με την ύπαρξη του θεατή , και μονο τότε, ολοκληρώνεται συμμετέχοντας σαυτή την ισορροπία κενού-πλήρους
Στο έργο αυτό λειτουργεί έστω με λανθάνοντα τρόπο ο χρόνος και ο χώρος οπότε αυτά είναι αρκετά για να δημιουργηθει μια κατάσταση, και όχι ένα κενό
Ωστόσο δε παύει πρωτίστως να είναι ένας άδειος χώρος στο σήμερα
Συναισθηματικά ήμουν φορτισμένη απο το τι υπήρξε στο δωμάτιο πριν απο μένα;
Οχι ιδιαίτερα, δεν ήταν αυτό το κύριο θέμα ,τα αχνάρια του πρίν ήταν απλώς συντροφιές τυχαίες σαυτό που επρόκειτο να γίνει ανεξάρτητα απο αυτές, και στην ερώτηση γιατί δεν εξαλείφθηκαν, αυτό είναι θέμα χαρακτήρα μάλλον.
Το έργο δωμάτιο βγάζει συνεχώς ερωτήματα
Οπως σε όλα τα έργα τίθενται συνεχώς ερωτήματα των οποίων οι απαντήσεις δίνονται πάνω στον καμβά η στον πηλό ,απλά εδώ ο καμβάς έχει στηθεί έτσι ώστε το έργο να δημιουργείται επάνω του με συνεργό τον θεατή.
Για μένα είναι, αποτελεί, ακολουθιέται η ίδια διαδικασία με το όταν εκτίθεται οποιοδήποτε έργο τέχνης και πάνε οι άνθρωποι να το δούνε, με τη διαφορά ότι εδώ έχει εκλείψει η αφορμή, η δικαιολογία που είναι το έργο –πίνακας η το έργο γλυπτό και ρίχνεται φώς στην άλλη μεριά της σύνθεσης, στη πράξη του ανθρώπου που μπαίνει σέναν άδειο χώρο για να δει κάτι, εδώ θα του συμβεί κάτι χωρίς να στηθεί κάτι απέναντι του.
Το φώς αλλάζει την ένοια του κενού;
Οχι την έννοια του κενού, αλλάζει την αίσθηση του άδειου, ανάλογα την ώρα αλλάζει η εντύπωση του όπως και ο απόηχος του έξω κόσμου μέσα του, ακόμα και η χρήση η μη του ηλεκτρικου.
σκοτάδι,ημίφως,φυσική φωτεινότητα απο τα παράθυρα ανάλογα με την ώρα της ημέρας,ηλεκτρικό
Οπότε ένα συμπέρασμα, πρός το παρόν, είναι ότι το δεδομένο άδειο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που μεταβάλλεται απο όλους αυτούς τους παράγοντες που το πάλλουν και επιδρούν πάνω στη συχνότητα της εκπομπής του.
Ποιά είναι η σχέση του με το χρόνο;
Οντως εμφανίζεται το παρελθόν ενώ προσπαθεί να πάει μπροστά και να γίνει ενας ιστότοπος σε πραγματικό χωρόχρονο; Η το παρελθόν συνοδεύει απλά τη προσπάθεια αυτή; και τότε οι οδηγίες παίζουν το ρόλο να ενισχύσουν την α;iσθηση του site σε real time και place;
Μετά από τη συνάντηση στο δωμάτιο με τους φοιτητές του θεωρητικού τμήματος της ΑΣΚΤ δημιουργήθηκε η ανάγκη ενός δεύτερου κειμένου, ενα είδος αφενός καταγραφής της εμπειρίας της συνάντησης μου μαζί τους,αφετέρου της δημιουργίας με την αφορμή αυτή μιας νέας σειράς σκέψεων δικών μου.
Απο τα ενδιαφέροντα σχόλια που έγιναν μετά απο την οδηγία του καθηγητή τους να μπούν στο δωμάτιο να το περιηγηθούν και μετά να κάνουν ένα μικρό σχόλιο, αρχικά συγκρατώ τα εξής:
-το μοντέρνο προσπαθεί να οδηγήσει σε κάτι άλλο αλλά άθελά του ταξιδεύει τους επισκέπτες πίσω στο χρόνο.
Το δωμάτιο όντως χρησιμοποιεί το ταξίδι πίσω στο χρόνο για να εμπλέξει τον θεατή σε ένα παιχνίδι διάδρασης στο τώρα για να τον κινητοποιήσει κα ελπίζει έτσι να οδηγήσει πράγματι τον θεατή και τον εαυτό του(το έργο τέχνης) και τον δημιουργό σε μια άλλη σχέση και κατάσταση
-μου κάνει εντύπωση που ο καθένας βγάζει τόσα πράγματα ενώ θα μπορούσε να πεί κανεις ότι ένα απλό δωμάτιο δε θα κινητοποιούσε έτσι.
Ίσως οι άνθρωποι να είναι σαν τα υγρά που τείνουν να καταλάβουν, ακόμα και να πλημμυρίσουν τα όποια κενά τους τυχαίνουν στο διάβα τους
-το έργο τέχνης πρέπει να εκφράζει χρώματα και σχήματα,πρέπει πάντα να περιγράφει κάτι/;
-τοποθέτηση, αν είναι τέχνη η όχι
-πώς ορίζεται τελικά ο κενός χώρος;
-θα μπορούσε το δωμάτιο να συσχετιστεί με μια έρευνα αναζήτησης του ψηφιακού χώρου, ανάμεσα στον πραγματικό και τον εικονικό χώρο;
-κενός χώρος μές στο δίκτυο του πολιτισμού, εδώ αναρωτιόμαστε τι είναι πραγματικά ο κενός χώρος
-είναι αυτό το δωμάτιο κενό;κουβαλώντας τόσες μνήμες απο τη γύρω περιοχή αλλά και στους ίδιους του τους τοίχους απο τις παλιότερες χρήσεις,φέροντας σένα προκαθορισμένο σημείο του σχέδια παιδιών, δηλαδή καθαρότητα και μη συνειδητοποιημένη ενέργεια, και μια σειρά απο postings-οδηγίες στους τοίχους,και ακόμα σκοτεινά κενά χώρου στη μεσοτοιχία με το δίπλανό μαγαζί, κιένας φακος που σε προσκαλεί να τα ερευνήσεις παρωτρύνσεις να γράψεις τις σκέψεις σου σαν θεατής όλης αυτής της περιεργότητας
σχετικά με την έννοια του κενού χώρου, ας γίνει μια απόπειρα προσδιορισμού: η μάλλον θα προσπαθήσω μέσα απο παραδείγματα κενών χώρων να φθάσω στον ορισμό
φέρνω την εικόνα μιάς τρύπας, ενός κενού που υπάρχει σε μια έρημη τοποθεσία κάτω απο τα πόδια μας, με τους τοίχους του απο μπετόν και μια σχάρα μεταλλ ική που να το κλείνει στη πάνω μεριά με μόνη χρήση τη διέξοδο του συστήματος εξαερισμού του μετρό Αυτός είναι ένας κενός χώρος που μπορώ να τον δώ αλλά όχι να τον επισκεφτώ.
Μετά φέρνω στη μνήμη μου το κενό χώρο που κέρδισε το βραβείο Τurner τον οποίο επισκέφθηκαν χιλιάδες θεατές, η φωτογραφία δείχνει λευκούς τοίχους αλλά και μια δίοδο εξαιρετικά περίτεχνη του φωτός στο ταβάνι απόπου όλοι σίγουρα θα παρατήρησαν έναν πιθανά μεταβαλλόμενο φωτισμό.
Επειτα το ‘δωμάτιο ‘όπως περιγράφηκε παραπάνω.
Ενας φίλος μου ο Νίκος, συνθέτης και καθηγητής μουσικής με κομπιούτερ επισκέφθηκε το δωμάτιο και επιχείρησε να δώσει έναν ορισμό του κενού χώρου:
άσπρος αποστειρωμένος χώρος;
Προσομοιάζεται με το λευκό θόρυβο,
όπου ως λευκός θόρυβος ορίζεται κάθε σήμα που δεν συσχετίζεται (uncorrelated), που δεν βρίσκεις κάποια σχήματα επικοινωνίας μέσα του και που πιθανά νάχει μια αντιστοχία στο οπτικό πεδίο με το λευκό φώς που αποτελείται απο όλες τις συχνότητες.
Συνέχεια επιχειρεί να προσδιορίσει το κενό σαν δημιουργική έννοια λεγοντας:
Εκεί που δεν υπάρχει αντικείμενο, που διαπιστώνεται απουσία έργου τέχνης, απουσία περιεχομένου στο έργο, και εδώ έρχεται στην έννοια του πλαισίου που σαν τέτοιο χωρίζει τον χώρο απο το χωρόχρονο του εικαστικού έργου.
Και καταλήγει λέγοντας ότι δεν μπορεί να υπαρξει κενός χώρος υπο κανονικές συνθηκες , για να υπάρξει ένα πραγματικό κενό θα χρειαζοταν άπειρη ενέργεια(;).
Πάντως για μένα το πιο κενό χώρο που βρήκα ήταν όταν δημιούργησα ένα blog στον εικονικό χώρο και πρίν συνδεθώ με κάποια μηχανή και σύστημα ένιωσα ότι η πρώτη μου εκπομπή έπεφτε σένα τεράστιο μαύρο κενό.
Βέβαια κιαυτό το κενό κατοικείται απο ένα τεράστιο αριθμό απο φωνές και πρέπει να βρείς πώς θα συνδεθείς μαζί τους αλλά η πρώτη αυτή χρονική στιγμή .ηταν σαν μια βουτιά σένα χωροχρονικό κενό.
-Ολοι που κάνανε κάτι σχετικό με το κενό, οδηγήθηκαν απο τον ίδιο λόγο;
Εδώ πρέπει να βρώ το λόγο που έγινε αυτό απο μενα,και εγώ το μόνο ου μπορω να πώ με βεβαιότητα είναι ότι διαισθάνθηκα ότι αυτό χρειαζόταν να γίνει εκει,
Όσο για τους άλλους χρειάζεται μια έρευνα ίσως των αποτελεσμάτων που είχαν αυτές οι προτάσεις.
Τι νόημα έχουν οι διευκρινίσεις που υπάρχουν στους τοίχους;
Οι διευκρινίσεις είναι σαν ενα παιχνίδι που αναιρεί σένα βαθμό αυτό που προτείνεται, τον κενό χώρο
Η φίλη μου η Κρυσταλία πήγε να δει το δωματιο και μετά ήρθε και μου είπε ότι στην αρχή την ξένισαν οι διευκρινίσεις και την έκαναν να αντιδράσει αλλά μετά ,κάποια στιγμή, της φάνηκαν απολύτως αναγκαίες, και στη συνέχεια φοβερά σημαντικές και τελικά απολύτως καταπληκτικές και απαραίτητες.
Δυστυχώς όταν της ζήτησα να μου εξηγήσει παραπέρα την αιτία της μεταστροφής αυτής δεν μπορούσε να μου το εξηγήσει με λόγια
(η Κρυσταλία κάνει τη πτυχιακή της εργασία τώρα στο εργαστήριο γλυπτικής του Γ.Λάππα)
τελικά το έργο πραγματεύεται τον κενο χώρο η το ιδιωτικό σε σχέση και αντιδιαστολή με το δημόσιο;
Είναι αλήθεια ότι ερχόμενος κανείς στη συγκεκριμένη αυτή διεύθυνση περνά απο περιοχή με πολύ έντονο το δημόσιο χαρακτήρα, μπαίνοντας στη στοά έχει μια αίσθηση της αυλής των θαυμάτων του Καμπανέλλη αλλά με μαγαζάκια, για να αποσυρθεί στο δωμάτιο , όπου κλείνοντας τη πόρτα πίσω του είναι πράγματι σαν να κλείνει έξω ολο αυτό τον κόσμο που προανέφερα, κιαυτό θεωρήθηκε τόσο θαυμαστό που έφτανε για να ολοκληρωθεί μια καλιτεχνική πράξη.
Είναι σαν ο αχός του έξω νάχει φτάσει και νάχει αποκρυσταλλωθεί στις παρειές του δωμάτιου δίνοντας του αυτή την ανεξίτηλη μνημειακότητα όπου πλέον πράξη και αποτέλεσμα-έργο συννενώνονται σε ένα σύνολο αδιάσπαστο
πο.ιές ήταν οι αντιδράσεις του κοινού
περίπου όπως και των φοιτητών , ίσως πιο έντονες αντιρρήσεις,πιο συναισθηματικές απαντήσεις,πιο ανοργάνωτες παρατηρήσεις.
-θέματα ιστορίας τέχνης κοινωνιολογικά
προτιμώ κιεγω ,όπως ειπώθηκε κιαπο άλλους, να μη τραβήξω αυτή τη κατεύθυνση,τουλάχστον όχι τώρα
-σχετικά με το σύστημα επικοινωνίας: γιατί δε γράφονται οι οδηγίες στους τοίχους άμεσα και γράφονται σε χαρτιά;
Αυτά που γράφονται άμεσα στον τοίχο είναι δύσκολο να έχουν ευκρίνεια και μπορεί εύκολα να εκληφθούν σαν μέρος του έργου,κάτι που απορροφιέται απο την σαθρή μορφή των τοίχων,οπότε αν η αγωνία του καλλιτέχνη είναι η επικοινωνία θέλει να ειναι σίγουρος ότι το μήνυμα του έγινε τουλάχιστον αντιληπτό καταρχάς.
-γιατι βάζει ο καλλιτέχνης και τους άλλους, τους θεατές να γράψουν;
Για να τους δεί να υπάρχουν ,να αφήνουν καυτοί το αποτύπωμα τους όπως όλα μέσα εκεί
-εντοπίζεται η συμμετοχή του θεατή μές στο έργο
σαφώς το έργο προσκαλεί το θεατή να συμμετέχει είτε γράψει είτε όχι, η κενότητα του χώρου τον αναγκάζει σχεδόν να αντιδράσει κατά συνέπεια να συμβάλλει στη δημιουργια ,είναι μια παγίδα σχεδον όπου ο θεατής πέφτει και παράγει μια δράση , θετική η αρνητική, νοερά η φωναχτά, με το μυαλό του η με το χέρι η με το συναίσθημα η με τη κίνηση του σώματος του, η παράγοντας ο ίδιος θέαμα για τους άλλους μόνο με την ύπαρξή του
-ο επισκέπτης δημιουργεί την επιζητούμενη φόρμα του έργου τέχνης,αρα η έννοια του κενού δεν υφίσταται εντέλει;
Ισως είναι ένας κενός χώρος ο οποιίος όταν συντίθεται με την ύπαρξη του θεατή , και μονο τότε, ολοκληρώνεται συμμετέχοντας σαυτή την ισορροπία κενού-πλήρους
Στο έργο αυτό λειτουργεί έστω με λανθάνοντα τρόπο ο χρόνος και ο χώρος οπότε αυτά είναι αρκετά για να δημιουργηθει μια κατάσταση, και όχι ένα κενό
Ωστόσο δε παύει πρωτίστως να είναι ένας άδειος χώρος στο σήμερα
Συναισθηματικά ήμουν φορτισμένη απο το τι υπήρξε στο δωμάτιο πριν απο μένα;
Οχι ιδιαίτερα, δεν ήταν αυτό το κύριο θέμα ,τα αχνάρια του πρίν ήταν απλώς συντροφιές τυχαίες σαυτό που επρόκειτο να γίνει ανεξάρτητα απο αυτές, και στην ερώτηση γιατί δεν εξαλείφθηκαν, αυτό είναι θέμα χαρακτήρα μάλλον.
Το έργο δωμάτιο βγάζει συνεχώς ερωτήματα
Οπως σε όλα τα έργα τίθενται συνεχώς ερωτήματα των οποίων οι απαντήσεις δίνονται πάνω στον καμβά η στον πηλό ,απλά εδώ ο καμβάς έχει στηθεί έτσι ώστε το έργο να δημιουργείται επάνω του με συνεργό τον θεατή.
Για μένα είναι, αποτελεί, ακολουθιέται η ίδια διαδικασία με το όταν εκτίθεται οποιοδήποτε έργο τέχνης και πάνε οι άνθρωποι να το δούνε, με τη διαφορά ότι εδώ έχει εκλείψει η αφορμή, η δικαιολογία που είναι το έργο –πίνακας η το έργο γλυπτό και ρίχνεται φώς στην άλλη μεριά της σύνθεσης, στη πράξη του ανθρώπου που μπαίνει σέναν άδειο χώρο για να δει κάτι, εδώ θα του συμβεί κάτι χωρίς να στηθεί κάτι απέναντι του.
Το φώς αλλάζει την ένοια του κενού;
Οχι την έννοια του κενού, αλλάζει την αίσθηση του άδειου, ανάλογα την ώρα αλλάζει η εντύπωση του όπως και ο απόηχος του έξω κόσμου μέσα του, ακόμα και η χρήση η μη του ηλεκτρικου.
σκοτάδι,ημίφως,φυσική φωτεινότητα απο τα παράθυρα ανάλογα με την ώρα της ημέρας,ηλεκτρικό
Οπότε ένα συμπέρασμα, πρός το παρόν, είναι ότι το δεδομένο άδειο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που μεταβάλλεται απο όλους αυτούς τους παράγοντες που το πάλλουν και επιδρούν πάνω στη συχνότητα της εκπομπής του.
Ποιά είναι η σχέση του με το χρόνο;
Οντως εμφανίζεται το παρελθόν ενώ προσπαθεί να πάει μπροστά και να γίνει ενας ιστότοπος σε πραγματικό χωρόχρονο; Η το παρελθόν συνοδεύει απλά τη προσπάθεια αυτή; και τότε οι οδηγίες παίζουν το ρόλο να ενισχύσουν την α;iσθηση του site σε real time και place;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου